Opnieuw

Een angorakat in de sneeuw: afgemeten, om niet met elke stap zichzelf in al dat witte te vergeten. Sneeuw blijft het weten. Het lijkt of hij zich pas nadien scrupuleus rond al die pootjes heeft gelegd. Zoals je praat rond tederheid die nog niet wordt gezegd. Herman de Coninck Uit “De hectaren van het geheugen […]

Verlanglijstje

Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken. Geef mij na mijn zoveelste kale reis iemand die mij twee haren uittrekt en glimlachend zegt: je wordt grijs. Geef mij alles en zeg: het is niets. Geef mij niets en zeg: dat is alles. Geef mij mezelf, geef mij jou. Ik heb gezocht naar wist ik maar […]

Braille

Zoals ik zonder kijken tussen mijn boeken ‘Het houdt op met zachtjes regenen’ weet staan, zo hoef ik jou niet meer te zoeken, alleen te vinden. Jou bij mekaar tastend als een blinde een ander blinde. Maar ziende, ziende, en mekaar begrijpend zonder er wat van te verstaan. Liefde is houden van mekaars gebrek eraan. […]

Poëzie

Wakker door kinderen, meedogenloos blij op mijn buik. Wijn die allemaal van mij? Weer zo’n dag waar niets anders mee te doen valt dan hem te beginnen, grommend, en met een dochter waar niets anders mee te doen valt dan beminnen. Kusje, vraag ik, en het plezier wat ze erin heeft om dicht tegen mijn […]

Poëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt: mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt verdrietje, en het helpt niet; zoals je een hand op haar hete voorhoofdje legt, zo dun als sneeuw gaat liggen, en het helpt niet: zo helpt poëzie. Herman de Coninck. Uit “Met een klank van hobo”