Gedichten maken, schrijven en het leven als dichter.
30 teksten · Alle onderwerpen
Hugo Brems bespreekt De vliegende keeper: de liefde van Herman de Coninck voor veelsoortige poëzie, zijn afkeer van doctrines en schrijven als toelaten.
F. Starik herleest het werk van Herman de Coninck naar aanleiding van de bloemlezing Geef me nu eindelijk wat ik altijd al had: van aanvankelijke scepsis naar bewondering.
Koos Hageraats bespreekt Over Marieke van de bakker: de persoonlijke poëziekritiek van Herman de Coninck, zijn aandacht voor mislukking en zijn verdediging van het onafhankelijke denken.
Willem M. Visser over het leven en de poëzie van Herman de Coninck, met bijzondere aandacht voor De hectaren van het geheugen, Enkelvoud en de troost van woorden.
Opgevoed in zwijgzaamheid.
Het is sindsdien mijn vak: woorden zoeken
die zwijgen. Die je niet hebt,
maar alleen kunt krijgen.
Onze slaapkamergordijnen worden opzij gehouden door
kwispels, zoals je een chique vrouw even apart neemt
met een hand om haar heup. (Ik zeg iets in haar oor.)
Zo hangt links een door mij naar links even apart genomen
Hugo Brems bespreekt De lenige liefde, het debuut van Herman de Coninck, en de verhouding tussen taal, poëzie en geleefde werkelijkheid.
Een biografie en uitvoerige kritische beschouwing van Herman de Coninck: over zijn leven, zijn poëzie en essays, zijn stijl en zijn plaats in de Nederlandstalige literatuur. Door Georges Wildemeersch, met een aanvulling door Joris Gerits.
Herman, ik had je nog een kaart willen schrijven,
zo’n lullige ansicht, voorzien van een grap
over, nou ja, je weet wel waarover,
maar ik hoorde dat je al dood was
Je truitjes en je witte en rode
sjaals en je kousen en je slipjes
(met liefde gemaakt, zei de reclame)
en je brassières (er steekt poëzie in
Met handen kun je alles: een sigaret
opsteken, haren strelen,
een borst aanraken, een borst niet aanraken -
dit allemaal opschrijven.
Hoor eens jij, basilicum, en jij
daar, Lemon Verbena, jullie allebei:
nu is het aan jullie om je wat te sterken
tegen de vorst. Ik zorgde voor snoeien.
Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel,
uit verdriet een soort ach. Wolken
Sloten onder kroos, pointillisme
van groen, stilliggend geril
van begin, natuur die vijf miljard puntjes tegelijk
op haar i's zet.
Zoon wil wereld veranderen.
Vader eigenlijk liever zoon.
Maar hij kan alleen een zin veranderen
tot die niet meer anders wil.
Past zo'n gedicht in een statige, gebonden uitgave met leeslint en stofomslag, twee donkerrode delen in cassette? Toch wel, want het is van Herman de Coninck. En die verdiende een monument. Sinds vorige week heeft hij het. De gedichten is een prachtige uitgave geworden. Twee delen die perfect in de hand liggen en gewillig openvallen bij welk gedicht je ook wilt lezen. Gebruiksboeken, gemaakt om jarenlang intensief …
Er bestaan nogal wat onzinnige, elitaire opvattingen over poëzie, die zo hardnekkig zijn dat de dichtkunst zwaar gebukt gaat onder het vooroordeel van 'moeilijk' en 'onbegrijpelijk'. Een 'begrijpelijk' dichter met hoge oplages, zoals Jean Pierre Rawie, is per definitie verdacht (zoals o.a. bleek uit het interview met hem in het onlangs verschenen en aan hem gewijde Bzzlletin-nummer december/januari 1993/94) en een …
De gedichten van de Vlaming Herman de Coninck getuigen van een zoektocht naar zichzelf en naar zijn relatie met de dingen om hem heen. Mei vorig jaar overleed De Coninck plotseling, onderweg naar de opening van een literair congres in Lissabon. Omdat met zijn overlijden zijn oeuvre voltooid was, zag uitgeverij De Arbeiderspers reden een uitgave van zijn verzamelde gedichten op de markt te brengen.
Herman de Coninck, bij leven vooraanstaand Vlaams dichter en bevlogen hoofdredacteur van het Nieuw Wereldtijdschrift, beheerste nog een derde metier: de kunst van het brieven schrijven. Hij was een even fervent als kundig beoefenaar van het genre en besteedde zorg en tijd aan elke brief. Zelfs de voorgedrukte 'weigerbriefjes' die hij uit hoofde van zijn functie aan sommige inzenders van ongevraagde bijdragen voor het …
- Ik heb nogal een hekel aan de term ‘emoties’. Daar heeft de lezer namelijk niks mee te maken. Ik wil wel emoties opwekken, anders zou ik wellicht nooit dat directe en soms wel aangrijpend bedoelde toontje gebruikt hebben. Maar dat toontje is inderdaad zo bedoeld, dat wil zeggen: daar zit gezonde berekening achter, een bij voorkeur positief te interpreteren effectzoekerij. Als je niet naar je effecten zoekt, rateer …